TARİH KÜLTÜR TURİZMİ VE KARTEPE - Tarihi Havadis

TARİH KÜLTÜR TURİZMİ VE KARTEPE

Ülkeler için önemli bir alternatif turizm türü olan kültür turizmi, “gelir sağlayıcı etkisinin yanında kültürel değerlerin korunması açısından da üzerinde durulan bir turizm şeklidir” (Öztürk ve Yazıcıoğlu, 2002:189). Çeşitli uygarlıkların beşiği olan Türkiye‟ de, kültür turizmi kaynakları açısından zenginliğe rağmen gelen kültür turistlerinin sayısı ve elde edilen turizm gelirleri verilerine bakıldığında; bu turizm türünün henüz yeterince gelişemediği görülmektedir. Ancak sağlayacağı gerek ekonomik gerekse sosyo kültürel yararlar göz önüne alındığında öncelikli geliştirilmesi gereken bir turizm türü olduğu da bir gerçektir. Turizm, sanat, folklor, festival gibi yerel faaliyetlerin kalitesini yükseltmekte (Özbey,2002), tarihi ve kültürel alanların korunmasını desteklemektedir. Kültür turizmi, otoritelerce sıkça üzerinde durulan ve yükselen bir değerdir. Ekonomik getirileri ve istihdam yaratıcı özelliğinin yanında; ulusun tarihi ve kültürel bilincinin oluşup gelişmesinde; doğal, kültürel ve tarihi mirasın gelecek kuşaklara aktarılmasında, kültürlerarası diyalogun geliştirilmesinde, bölgesel altyapı çalışmaları ile ülkelerin gelişiminde en önemli unsurlardan biri kültür turizmidir. Gelinen bugünkü noktada ise; kültür turizmi; turistler için çekim merkezinin kültürel mirasını, sanatsal etkinlikleriyle ilgili edindikleri deneyimleri ve yaptıkları aktiviteleri ifade etmektedir. Gelecek yıllarda kitlesel pazarlamadan ziyade, bire bir seyahat pazarlamasının revaçta olacağı; sanat, tarih ve/veya kültürel etkinliklerin; seyahat etmenin en önemli beş nedeninden sayılacağı ve özel ilgi turistlerinin sayısının her geçen gün daha da artacağına ilişkin, iki seyahat eğiliminin ön plana çıkacağı belirtilmektedir (Kozak ve Bahçe, 142: 2009). Dünya Turizm Örgütü’nün açıkladığı seyahat endüstrisindeki yeni eğilimler de bu görüşleri doğrulamaktadır. Kültür turizminin yükseliş göstereceği ve dünya insanlarının birbirini anlama ve kültürlerini keşfetme, etnik tatları bulma arayışının artarak devam edeceği ve kültür turizmi merkezlerinin yüzyılın gözdeleri arasında yer alacağı belirtilmektedir (Batman ve Oğuz, 2008: 190–191). Ekonomik gelişme ile yerel halkın ekonomik koşullarının turizm faaliyetleri sonucunda gelişmesiyle birlikte; - Sosyo-kültürel gelişme ve ekonomik gelişmeye bağlı olarak yerel halkın yaşam koşullarının iyileşmesi ve içinde bulunduğu çevrenin değerlerini ve sorunlarını daha iyi algılaması, - Koruma için gerekli finansal desteğin oluşması ile yerel halkın bilinçlenmesi sonucunda, kendi kültürel değerlerini ve tarihi mirasını korumaya yönelik çabalarının artması, - Ekonomik durumlarının düzelmesi sonucunda koruma için finansal açıdan yeterli olmaları; miras özellikleri konusunda insanları bilinçlendirerek; bu alanların korunan, kullanılan çekim yerleri haline dönüştürülmesi - Kültürel mirasın yeniden işlevlendirilmesi ile tarihi alanlardaki yapıların, tespitler sonucu kapasitelerinin belirlenerek yeniden kullanım olanaklarının araştırılması ve sonrası çağdaş işlevlere de cevap verecek şekilde düzenlenmesi; kültür turizmi oldukça önemlidir (Özkan, 2005: 36–37). Uzun dönemde turizmin faydasının artırılabilmesinin koşulu, turizm topluluklarının sosyokültürel ve çevresel kaynakları kontrol edebilmesidir. Toplumsal sürdürülebilirlik için yerel halkın önceliği ve kararlara katılımının sağlanması, sosyal ve kültürel kimliklerin korunup geliştirilmesi ve kültürel yaşam ile kültürel varlıkların korunması gerekmektedir (Ceylan, 2001: 170–173) Kültür turizmi, yerli ve yabancı turistler tarafından giderek rağbet gören ve onlara heyecan veren bir turizm türüdür. Bu gelişim; eşsiz kültürel, tarihsel veya doğal kaynaklara sahip olan toplumlar için yeni iş olanakları yaratan ve diğer ekonomik sektörler kötüye gitse bile gelir getirecek bir fırsattır. Doğru bir şekilde uygulandığı takdirde sadece ekonomik yönden gelişim sağlayan değil, toplumun değerini artıran ve kültürel değerlerini de güçlendirecek bir araçtır

  • Kaynakca


  • Akgül, Olcay. (2003), “Turistik Ürün Çeşitlendirmesi Kapsamında Kültür Turizmi, Aphrodisias-Geyre Örneği”, Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Turizm Anabilim Dalı Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Aydın.
  • Batman, O. Ve Oğuz, S. Ç. (2008). Kültür Turizmi. Turistik Ürün Çeşitlendirmesi. (Ed: N. Hacıoğlu Ve C. Avcıkurt). Ankara: Nobel Yayınları. Ss. 189–208.
  • Ceylan, T. (2001). Turizm Ve Sürdürülebilir Gelişme. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 12(1), 169–177.
  • Dogget, L. (1993). Multi-Cultural Tourism Development Offers A New Dimension İn Travel. Business America,114(18), 8–10.
  • Fladmark, J. M (1994)., Cultural Tourism, The Robert Gordon University Heritage Convention.
  • Gökbilgin, M. Tayyip, (1976) “Rakoczı Ferenc Iı. Ve Osmanlı Devleti Himayesinde Macar Mülteciler”,Türk Macar Kültür Münasebetleri Işığı Altında Iı. Rakoczı Ferenc Ve Macar Mülteciler Sempozyumu, İstanbul.
  • Günal, V. Aleeddinoğlu, F. , Şahinalp, M. S. (2009). Türkiye’ye Yönelik Kültürel Turizm Turları Ve Başlıca Güzergâhlar. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8(1), 275–298
  • Hausmann, A. (2007). Cultural Tourism: Marketing Challenges And Opportunities For German Cultural Heritage. International Journal Of Heritage Studies,13(2), 170–184
  • Hughes, H. (1987)“Culture As A Tourist Resource: A Theoretical Consideration”, Tourism Management, No. 8, (1987), 205–216.
  • Huh, J. (2002).Tourist Satisfaction With Cultural/Heritage Sites: The Virginia Historic Triangle, Yayınlanmamış, Yüksek Lisans Tezi, Virginia Polytechnic Institute And State University, Blacksburg, Virginia.
  • Karayar), H. (2009), Tanzimat’tan Günümüze İzmit Kenti (1839-1938), Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları, Kocaeli .
  • Kozak, M. A. Ve Bahçe, A. S. (2009). Özel İlgi Turizmi. Ankara: Detay Yayıncılık.
  • Markwick, M. (1999). Malta’s Tourism İndustry Since 1985: Diversification, Cultural Tourism And Sustainability. Scottish Geographical Journal, 115(3), 227–247.
  • Mckercher, B. Ve Cros H. (2002). Cultural Tourism, The Partnership Between Öter. Zafer – Özdoğan (2005), Osman N. Kültür Amaçlı Seyahat Eden Turistlerde Destinasyon İmajı: Selçuk-Efes Örneği, Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, Cilt 16, Sayı 2, Güz: 127-138, 2005.
  • Özbey, F. R. (2002), ‘Küreselleşme Sürecinde Sürdürülebilir Turizm Kalkınması’, Uluslararası Bilim Konferansı, Kitap:4, S.135-150.
  • Özkan, N. E. (2005). Koruma Ve Kültür Turizmi Bağlamında İstanbul Tarihi Yarımada’da Bizans Dönemi Mimari Mirasının Değerlendirilmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Yıldız Teknik Üniversitesi.
  • Öztürk, Y. , Yazıcıoğlu İ., (2002). Gelişmekte Olan Ülkeler İçin Alternatif Turizm Faaliyetleri Üzerine Teorik Bir Çalışma, Gazi Üniversitesi Ticaret Ve Turizm Eğitim Fakültesi Dergisi, (2), 183-195.
  • Rıchards, G. (2001). The Development Of Cultural Tourism İn Europe. Ed: G. Richards, Cultural Attractions And Europan Tourism. (3-31). Uk: Cabı Publishing.
  • Tourism And Cultural Heritage Management, New York:The Hawort Pres.
  • Tunç, A., Ve Saç, F. (1998), Genel Turizm, Detay Yayınevi, Ankara.
  • Ulugün, Y. (2009) “Kendi Enerjisini Üreten İzmit Çuha (Aba Mensucat) Fabrikası (Çuhane)” Şehiriçi Dergisi , Kocaeli. 2009.